1 Aralık 2013 Pazar

gibiamadeğil 27: Bereketli Topraklar Üzerinde

Bir süre konuşmadılar. Ortalık iyice kararmıştı. Çevrelerinde ateşböcekleri uçuşuyor, yakınlardan insan mırıltıları geliyordu. Birden yanık bir gazel yükseldi. Ta yürekten kopup gelen, halinden, dünyasından dertli bir gazeldi. Yusuf’un içi büsbütün kabardı. Ellerini yüzüne kapadı, kana kana, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Neden sonra da tam tersi oldu. Gözyaşlarının kaynağı sanki birden bire kurudu. Sinirlenmişti hatta. Sanki Pehlivan Ali’nin anası karşısındaymış da, “Oğlumu Çukurova’ya sen götürdün, patozlara sen yem ettin, Alimi senden isterim!” diye yakasına yapışmışçasına, “Bana ne?” dedi. “Benim elimde ne var? Ben icat çıkardıysam kötülüğüne mi? Elin avradını al da yazının yüzüne mi kaç dedim? Gitmeseydi. Yazıya mazıya gitmeseydi. Adam olaydı da duvarcılık belleyeydi; öyle değil mi ama Mıstık?”

Hidayet’in oğlu, “Hiç canım,” dedi.

“Bana ne anam derim, oğlunu ben öldürmedim ya. Deli kafasının dikine gitti. Allah vermeye kendir kement zapt mı ediyordu? Karınca kanatlanmazsa zeval bulmaz derdi emmim. Doğru. Ali de kanatlanmayaydı… Doğru mu eğri mi?”

“Doğru arkadaş, bıçak gibi dosdoğru laf!”

“Lakin denmez be Mıstık. İnsanlığa sığmaz be. Neden dersen, insan dediğin bir insan ya canını vermeli insanlar için ya da gölge etmemeli dünyamıza!”

Hidayet’in oğlu hiçbir şey anlamadığı halde, “Doğru,” dedi.

“En iyisi, sövüp saysa bile cevap vermemeli, o değilden gelmeli. Zaten ciğeri yanık fukara avradın…”

Hidayet’in oğlu yeni bir sigara yakacaktı, sigarası tükenmişti. Yusuf’tan istedi. Yusuf paketle kibriti uzattı. Hidayet’in oğlu bir sigara yaktı, sonra kibritle paketi cebine soktu.



Orhan Kemal'in en sevdiğim kitabı Bereketli Topraklar Üzerinde. Yukarıdaki kısım da aslında kitabın sonlarında yer alan sağlam bir 'spoiler' içerir. Ve fakat ben bu tip kitaplarda 'spoiler' olayının çok abartılmaması gerektiğini düşündüğümden, rahat rahat dökülüverdim gitti. Okumayanlara keyifli okumalar olsun... 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönderme